அஸ்திக்கும் செய்யும் அவமானம்

மலேசியாவிலிருந்து உயர்ச் சிகிச்சைக்காகத் தமிழகம் வந்தும் விமான நிலையத்திலேயே பார்வதி அம்மாள் திருப்பி அனுப்பப்பட்ட வடுவே நம்மில் இன்னும் மறையவில்லை. இதற்கிடையே ஈழத்திலுள்ள வல்வெட்டித் துறை மருத்துவமனையில் அண்மையில் மரணமடைந்து நம்மைப் பெருஞ் சோகத்திலாழ்த்தியுள்ளார் அவர். இந்நிலையில் அவரது அஸ்திக்கும் சிங்கள இனவாதம் செய்துள்ள அவமானம் நம்மைப் பேரதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியிருக்கிறது.

வல்வெட்டித் துறைக் கடற்கரையிலுள்ள ஊரணி மயானத்தில் பார்வதி அம்மாளின் உடல் எரிக்கப்பட்ட இடத்தில், அதே இரவில், சில நாய்களை அரைகுறையாக எரித்துப் போட்டிருக்கின்றன சில மனித மிருகங்கள். மறுநாள் அஸ்தியைச் சேகரிக்க முடியாதபடி சிதறடித்துச் சென்றிருக்கின்றன அவை. அஸ்தியைச் சேகரிக்கச் சென்றோர் அரைகுறையாக எரிந்த நிலையிலிருந்த அந்நாய்களின் உடல்களைக் கடற்கரையில் புதைத்துவிட்டு, பார்வதி அம்மாளின் அஸ்தியைச் சிரமத்துடன் சேகரித்துக் கடலில் கரைத்துள்ளனர். சிங்களப் பேரினவாதத்தின் இவ்வடாத செயலை வன்மையாகக் கண்டிக்கிறோம்.

-   தி. பரமேசுவரி

பிரபாகரன் தாயாரின் மரணம்…

தகவல்: இனியொரு...

கடந்த பல மாதங்களாக கடுமையாக உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டு சிகிச்சை பெற்றுவந்த வேலுப்பிள்ளை பார்வதிப்பிள்ளை (தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனின் தாயார்) இன்று காலை 6:10 மணியளவில் வல்வெட்டித்துறை பிரதேச வைத்தியசாலையில் காலமானார்.

கடந்த பத்து வருடங்களாக பக்கவாத நோயினால் பாதிக்கப்பட்டு இருந்த அவர் மலேசியாவில் சிகிச்சை பெற்றுவந்தார். தனது மேல் சிகிச்சைக்காக இந்தியா வந்த அவர் சிகிச்சை பெற்றுக்கொள்வதற்கு கருணாநிதி அரசு மறுத்தது தெரிந்ததே.

மக்களின் அன்றாட மனிதாபிமான செயற்பாடுகள் கூட அதிகாரவர்க்க அரசியலின் மரணித்துப் போனதற்கு பிரபாகரனின் தாயார் ஒரு குறியீடு!

ரௌத்ரம் பழகு

- தி.பரமேசுவரி 

கானலம்பெருந்துறை எனச் சிறப்பிக்கப்படும் மூதாதைக் கூட்டம்; நம் தொல்பழங்குடி மக்களின் நீட்சியாய் நெய்தல் மக்கள்; கடற்கரைப் பரதவர். மிதமாய் வீசும் வாடைக் கொண்டலின் சுகத்தில் திளைக்கும் கடற்புறாக் கூட்டம். நுரை பூத்துக் கிடக்கும் நெய்தல் துறை; உமணரின் உப்பு வயல்கள்; பரந்து விரிந்து கிடக்கும் வெள்ளை மணற்பரப்பு.

நாவாய்களும் நாட்டுப்படகுகளும் கட்டுமரங்களும் ஓடிய பவ்வத்துள் இன்று விசைப் படகுகளின் ஓசை. நெய்தலந்துறையின், பரதவரின் பழம்பெருமை அழிந்து, ஒடுக்கப்பட்டு மீனவ சாதியென சுருங்கிய நொய்மை. தெற்கே இந்தியப் பெருங்கடலும் கிழக்கே வங்காள விரிகுடாவுமாகத் தண்ணீர் சூழ்ந்த மாநிலமான தமிழகத்தின் கடற்கரை மாவட்டங்களின் இன்றைய கேட்பாரற்ற, கவனிப்பாரற்ற சூழல்.
 
பழவேற்காட்டில் தொடங்கி குமரி மாவட்டத்தின் கேரள எல்லையான நீரோடி வரைக்கும் சுமார் 1,225 கி.மீ பரப்புள்ள கடற்கரைப் பகுதி கொண்ட தமிழகத்தில் கடல்சார் வாழ்வுடன் சுமார் 10 லட்சம் மீனவர்கள் வாழ்கிறார்கள். மீன் பிடிப்பதையே தொழிலாகக் கொண்டு வாழும் மிகுதியான இம்மக்கள் தமிழகத்தின், இந்தியாவின் கடல்சார் வளத்துக்குப் பெரும் பங்களிப்பைச் செய்து வருகிறார்கள். லட்சக்கணக்கான மதிப்புள்ள மீன்களைப் பிடிப்பதும் முத்துக் குளித்தலும் உப்பு விளைத்தலுமான இவர்களது வாழ்வு அன்றாட உணவுக்கே துன்பப்படும் நிலையில். துறைவனும் சேர்ப்பனுமென சங்க காலத்தில் போற்றப்பட்ட நிலை மாறி இரங்கலும் இரங்கல் நிமித்தமுமாகவே கழிகிறது வாழ்க்கை.

பரதவர்களின் பண்டைவீரம் இன்றும் சவாலும் சாகசமும் நிறைந்த அன்றாடக் கடற் பயணத்தில் தெறிக்கிறது. மரணத்தின் விளிம்பில் ஊடாடும் இவர்களின் நெருக்கடியான வாழ்வை நிலப்பரப்பில் இருப்பவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் போவதும் இரு வேறு நிலப்பரப்பு மக்களுக்குமான இடைவெளியே இன்றைய பெருஞ்சோகம். கடல்வாழ் மக்களின் துயரம் மண்வாழ் மக்களால் பிரதிபலிக்கப்படாமல் கவனமற்றே கிடக்கிறது.

இராமேசுவரத்திலிருந்து 12 கி.மீ தூரத்திலிருக்கும் கச்சத்தீவு, நம் மீனவர்கள் காலங்காலமாக மீன் பிடித்துவந்த பகுதி. இராமநாதபுரத்தைத்தலைமையிடமாகக் கொண்டு ஆண்ட சேதுபதி மன்னனுக்குச் சொந்தமான எட்டுத் தீவுகளில் கச்சத்தீவும் ஒன்று. ஆமைகள் அதிகமுள்ள இடமாதலால் இது கச்சத்தீவு எனப்பட்டது (கச்சம் - ஆமை). இந்திய நாட்டின் தமிழகத்திலுள்ள இராமநாதபுரம் சேதுபதி மன்னருக்குச் சொந்தமான கச்சத்தீவைத் திடீரென இலங்கை அரசு உரிமை கொண்டாடியபோது, அப்போதைய இந்தியப் பிரதமரான நேரு கடுமையாக எதிர்த்தார். ஆனால் அவருக்குப் பின்னால் பிரதமர் பதவிக்கு வந்த இந்திராகாந்தி சில, பல அரசியல் காரணங்களுக்காகத் தமிழக அரசின் ஒப்புதலின்றி, தமிழக மக்களின் அனுமதியின்றி 1974இல் இலங்கை அரசுக்குத் தாரை வார்த்தார். ஆனாலும் தமிழக மீனவர்களிடம் மிகுந்த அக்கறை கொண்டிருந்த அரசு அவர்களின் நலனுக்காகச் சிலவற்றை ஒப்பந்தத்தில் சேர்த்தது.

அவை,

1.    இந்திய மீனவர்கள் கச்சத்தீவில் இளைப்பாறலாம்.
2.     வலைகளைக் காய வைக்கலாம்.
3.    அந்தோணியார் கோயில் விழாவுக்கு ஆண்டுதோறும் வரலாம்.

என்பனவாகும். ஆனால் மெல்ல மெல்ல காட்சிகள் மாறத் தொடங்கின. அதுவரையிலும், நிம்மதியாக அந்தப் பகுதியில் மீன் பிடித்து வந்த, ஓய்வெடுத்த, தமிழக மீனவர்களைச் சிங்களக் கடற்படை அடிக்க ஆரம்பித்தது.

இதன் தொடக்கமாக, 1970 களைச் சொல்லலாம். இலங்கையில் தமிழரைத் துன்புறுத்திய இனக் கலவரம் தொடங்கிய காலகட்டம். இரண்டாந்தர மக்களாகச் சொந்த நாட்டிலேயே தமிழர்கள் இழிவு படுத்தப்பட்டனர். இலங்கை அரசுக்கு எதிராக அணி திரண்ட ஈழத்தமிழர்களுக்குத் தமிழக மீனவர்கள் உதவிகள் செய்வதாகக் குற்றச்சாட்டுகள் கிளம்பின. மீனவர்கள் வழியாகத் தமிழக அரசு மறைமுக உதவிகள் செய்வதாகவும் இலங்கை அரசு ஐயப்பட்டது. அது வரையிலும் இலங்கையின் பருத்தித்துறை, யாழ்ப்பாணம் வரை வந்து மீன் பிடித்து வந்த இராமேசுவரம் மீனவர்கள், இந்த ஐயத்திற்குப் பிறகு தடுக்கப்பட்டனர்; கைது செய்யப்பட்டனர்; சுடப்பட்டனர். இலங்கையில் போராட்டம் தீவிரமடையத் தொடங்கிய நேரத்தில் மீனவர்களின் ஒரு பிரிவான கரையாளர் இனத்தில் பிறந்த பிரபாகரனின் மீது காட்ட முடியாத சினத்தை நம் மீனவர்கள் மீது காட்டியதாகவும் ஒரு கருத்துண்டு. விடுதலைப் புலிகள் நிகழ்த்தும் வன்முறைக் கொலைகள் என்று புலிகளுக்கு எதிராகப் பரப்புரை செய்யவும் இலங்கை அரசு  மீனவர் படுகொலைகளைப் பயன்படுத்திக் கொண்டது.

தமிழகத்தில் இலங்கை அரசுக்கு எதிராக எழும் குரல்களை நசுக்கி, மீண்டும் ஈழத்தில் போராட்ட எண்ணங்கள் மலராதபடிக்கு அதன் வேர்களைக் கருக்குமுகத்தான் எல்லையோரப்பகுதிகளைத் தம் கட்டுப்பாட்டின் கீழ்க் கொண்டு வருவதே இலங்கை அரசின் நோக்கமாக இருக்க முடியும். அதற்கு அத்துமீறி உள்நுழையும் தமிழக மீனவர்கள் தடையாக இருப்பார்களென்று அந்த அரசு கருதுவதாலேயே இத்தகைய தாக்குதல்கள் திட்டமிட்டு நடத்தப்படுகின்றன. கடலையும் கடற்கரையோரங்களையும் பன்னாட்டு, உள்நாட்டு முதலாளிகளுக்குக் கைமாற்றிக் கொடுக்கவே இந்தக் கொலைகள் இந்திய - இலங்கை அரசுகளால் கூட்டாக நடத்தப்படுவதாகவும் கருத இடமிருக்கிறது. இந்தியாவின் கிழக்குக் கடற்படைக் கமாண்டோ இராஜசேகர் அளித்த ஒரு பேட்டியில் "இலங்கைக் கடற்படையினர் இந்தியாவில் எங்களை மீறி நுழைய வாய்ப்பில்லை" என்று கூறுவது கவனிக்கத்தக்கது. நீ அடிப்பதுபோல அடித்தால், நான் அழுவது போல அழுகிறேன் என்னும் பகல் வேடதாரிகளின் பொய்ப்பூச்சு உப்புக்கடல்நீரால் கரைந்தபடிதான் இருக்கிறது. இவ்விரு அரசுகளின் இந்தப் பொருந்தாக் கூட்டணியின் முகமூடி கிழிபடும் நாளில் இந்திய இறையாண்மைக்குச் சரியான பரிசு கிடைக்குமென்று நாம் நம்பலாம்.

கடல் மேல் பிறந்து, கண்ணீரிலும் மிதக்கின்ற தமிழக மீனவர்கள் கடலுக்குள் மீன் பிடிக்கச் செல்லும்போது, சிங்களக் கடற்படையினரால் சுட்டுக் கொல்லப்படுவதும், அவர்களின் மீன் வலைகள் அறுக்கப்படுவதும், அவர்கள் பிடித்த மீன்கள் சூறையாடப்படுவதும் தொடர்ந்த கதையாகவே நடந்து வருகிறது. 1983 முதல் 1991 வரை தாக்கப்பட்ட, கொல்லப்பட்ட மீனவர்கள் என்று புள்ளிவிவரங்களை அளித்துவந்த அரசு அதன் பிறகு கணக்கெடுப்பதையே நிறுத்தி விட்டது. கடந்த 30 ஆண்டுகளில் 600-க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்கள் கொல்லப்பட்டதாக ஒரு கணக்கை இராமேசுவரம் மீனவர்கள் கூறுகிறார்கள்.

ஒவ்வொரு நாளும் உயிருக்கு உத்திரவாதமின்றி, கடல் நடுவில் பயணிக்கும் மீனவன் பேதம் பார்ப்பதில்லை; பகை பாராட்டுவதுமில்லை. அவனது உயிர்நாடியில் மரணம் கசிந்து கொண்டே இருக்கிறது. ஆனால், எல்லை தாண்டி, புயல் மழையில் சிக்கி உணவின்றித் தவிக்கும் மனிதர்களைக் காப்பாற்றிக் கரை சேர்க்கும் எல்லையற்ற பெருங்கருணையும் அன்பும் கொண்டவன் அவன்.

உண்மையில் கடலோரம் விடுதிகள், பூங்காக்கள், செயற்கைத் துறைமுகங்கள், கேளிக்கை மையங்கள், இறால் பண்ணைகள் என அரசு பெருமுதலாளிகளோடு கை கோர்த்துக் கொண்டு தம் சுய லாபத்துக்காகப் பல்வேறு வணிகத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்த எண்ணியுள்ளது. நிலங்களில் சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்களமைத்து, மக்களின் வளத்தைச் சுரண்டுவது போலவே கடலையும் பன்னாட்டு வர்த்தக நிறுவனங்களுக்கும் மீன்பிடி நிறுவனங்களுக்கும் பிரித்துக் கொடுத்துச் சம்பாதிக்கவே மீன்பிடி மசோதாவை கொண்டு வர எண்ணியது. இது இயற்கையாகவே கடல் காவலர்களாக விளங்கும் மீனவர்களைக் கடலை விட்டு விலக்கி வைக்கும் திட்டமாகும். மீனவர்களின் கடுமெதிர்ப்பு காரணமாக அரசு தற்காலிகமாகப் பின்வாங்கியுள்ளது. மீனவர்கள் எதிர்க்கும் சேது சமுத்திரத் திட்டத்தையும் இந்தப் பின்னணியில் வைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இத்தகையதொரு விரிவான பின்புலத்தில் மீனவர்களின் கொலைகளைப் பற்றி நாம் பேச வேண்டியிருக்கிறது. கடல் எல்லை பற்றிக் குறிப்பிட்டு அறிய இயலாத நிலையில் மீனவர்கள் எல்லை தாண்டிப் போவதைப் பெருங்குற்றமாகச் சொல்ல முடியாது. மட்டுமின்றி, எல்லை தாண்டும் மீனவர்களைக் கைது செய்யலாம்; சிறைப்படுத்தலாம்; குற்றம் சாட்டி நம் இந்திய அரசிடம் ஒப்படைக்கலாம். உயிரைப் பறிக்கும் அதிகாரத்தை இவர்களுக்குத் தந்தது யார்? பாகிசுதான், பங்களாதேசு, தாய்லாந்து, இலங்கை மீனவர்கள் இந்தியக் கடல் எல்லையைத் தாண்டியபோது இந்திய அரசு அவர்களை என்ன செய்தது? கைது செய்து, அந்த நாட்டுக்குத் தகவல் கொடுத்தபின் நல்லெண்ண அடிப்படையில் அவர்களை விடுதலை செய்தது. இது ஏன் தொழில் காரணமாக எல்லை தாண்டும் நம் அப்பாவி மீனவர்களுக்கு நிகழவில்லை? அப்போது நம் கடற்படை என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறது? ஏன் இலங்கை அரசு சொல்லும் உப்புசப்பில்லாத காரணங்களை ஏற்றுக்கொண்டு நம் நடுவண் அரசு சும்மா இருக்கிறது?

உலகெங்கிலும் உள்ள மீனவர்கள் சந்திக்கும் சிக்கல்தான் இது. எங்கு மீன்வளமிருக்கிறதோ அதைத் தேடிச் செல்லும் மீனவர்கள் எல்லைக்கோட்டைப் பற்றிச் சிந்தித்துக் கொண்டிருக்க முடியுமா? இதனைப் பிரதமரின் பாதுகாப்பு ஆலோசகராக இருந்த எம்.கே. நாராயணனும் ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார். "இந்திய மீனவர்கள் எல்லை தாண்டி இலங்கைக் கடல் எல்லைக்குள் மீன் பிடிப்பது முறையற்றதுதான். ஆனாலும், கடலுக்குப் புறப்படும் எந்த மீனவனும் மீன் வளம் எங்கிருக்கிறதோ, அங்கேதான் போவார்கள். எனவே இந்திய, இலங்கை எல்லைக்கோட்டைத் தாண்டி மீன் பிடிக்கச் செல்லும் இந்திய மீனவரைத் தடுக்க முடியுமா? அப்படி அவர்கள் சென்றால், அவர்களை இலங்கைக் கடற்படையினர் துப்பாக்கியால் சுடலாமா? துப்பாக்கியால் சுடாதீர்கள். இந்திய மீனவர்களைக் கொல்லாதீர்கள் என்று இலங்கை அரசிடம் சொல்லியுள்ளோம். ஒத்துழைப்பதாக இலங்கை அரசும் உறுதி அளித்துள்ளது" என்பது அவர்தம் கருத்து.

அன்று ஒரு செல்லப்பன், நேற்று ஒரு வீரபாண்டி, இன்று மாற்றுத்திறனாளியாக, ஒரு கை பகுதி செயலிழந்தவரானாலும் நம்பிக்கை தளராமல் மீன் பிடிக்கச் சென்ற ஜெயக்குமார் என்று இன்னும் எத்தனை களப்பலிகளைத் தமிழகம் இழந்து கொண்டிருக்கப் போகிறது? ஒவ்வொரு முறையும் இத்தகைய கொடூர நிகழ்வுகளின்போது, இன உணர்வுடன் அப்போதைக்கு அங்குமிங்குமாய்க் குரலெழுவதும் உடனே தமிழக அரசு நடுவணரசுக்குத் தகவல் அனுப்புவதும், கடிதமெழுதுவதும், தந்திகள் கொடுப்பதும் இலங்கை அரசுக்குக் கண்டனம் தெரிவிப்பதுமாகக் கொடுங்காலம் கழிந்து கொண்டிருக்கிறது. 600க்கும் மேற்பட்ட மீனவர்கள் இறந்தபோதும் நடுவணரசு இது வரையிலும் ஒரு குடும்பத்திற்கேனும் நிவாரணத் தொகையோ, ஆறுதல் அறிக்கையோ அளித்ததேயில்லை. தமிழக அரசோ ஒரு சடங்கு போல தொகையும் அரசு வேலையும் வழங்கி அமைதியடைகிறது. தேர்தல் நெருக்கம் காரணமாக, அண்மையில் நடந்த மரணத்திற்குச் சில சிறப்பான காட்சிகள் நடந்தேறின. கட்டியணைத்து ஆறுதல் சொல்வதும் பணம் வழங்குவதும் நடந்ததோடு சிறப்புப் பரிசாக மீனவ சமுதாயத் தலைவர் சிங்காரவேலரின் 151-ஆவது பிறந்தநாள் விழாவை அரசே கொண்டாடும் என்ற அறிவிப்பும் பின் தொடர்ந்தது.

தன் வாழ்வாதாரங்கள் சீரழிக்கப்பட்டு, உணவுக்குத் திண்டாடும் நிலையிலும், உயிருக்கு உத்திரவாதமில்லாத, உயிராபத்து அதிகமுள்ள மீன்பிடித் தொழிலை இப்போதும் மீனவர்கள் செய்து கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். கடலில் இறங்கிக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். அவர்களின் கண்ணீரோடு செந்நீரும் கடலில் கலந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது. மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் முதல்வர் கருணாநிதி சொன்னார், "இது தொடர்ந்தால், எங்கள் மீனவர் கை, மீனை மட்டுமே பிடித்துக் கொண்டு இருக்காது". இன்றைக்கு அது காற்றோடு கலந்த சொற்களாகி விட்டன. காற்றின் ஓசையில் மீனவக் குடும்பங்களின் அழுகையொலி கரையோர மனிதர்களை வந்தடைவதில்லை.

இந்தியாவின் மற்ற மாநிலங்களுக்கு ஒன்றென்றால் பதறும் நடுவணரசு, தமிழக மீனவர்களை மட்டும் மனிதர்களாகவே சிந்திப்பதில்லை. பிரான்சு நாட்டில் ஒரு சீக்கியருக்கு உரோம-மதப் பிரச்சனை எழுந்தபோது நம் பிரதமர் அடுத்த விமானம் பிடித்து அந்நாட்டிற்குச் சென்று சிக்கலைச் சரி செய்தார். ஆனால், நமக்கென்று வரும்போது சும்மா இருக்கும் அவர்கள் முகம் பார்த்து, "சீக்கியனின் மயிருக்கு இருக்கும் மதிப்பு கூடத் தமிழ் மீனவனின் உயிருக்கு இல்லையா?" என்னும் சீமானின் இந்தக் கேள்வியை நாமும் கேட்கத் தோன்றுகிறது.

இனியாகிலும், தாள்களைக் கொண்டே அரசு நடத்துவதைக் கைவிட்டு நம் தமிழக அரசு, தன்மான வாளெடுத்து நடுவணரசிடம் கேள்விகள் கேட்டால் நம் தமிழக மீனவனுக்குக் கடல் வசப்படலாம். நடக்குமா?     

புலிகள் தொடர்பான சாதிப் பூச்சாண்டி அல்லது புரளிகள் - தமிழ்நதி

நன்றி: கீற்று.காம், தமிழ்நதி.
(கவிஞர் தமிழ்நதியின் இக்கட்டுரையை வாசிக்கும் முன் கீற்று இணையதளத்தில் வெளிவந்த மினர்வாவின் கீழ்க்காணும் கட்டுரையை வாசிக்கவும்.)

ஷோபா சக்தி, சுசீந்திரன் உள்ளிட்ட‌ ஆதிக்க சாதியினரின் ‘புலி’த் தீண்டாமை!!

- மினர்வா (priya.thambi@gmail.com)

இனி:

புலிகள் தொடர்பான சாதிப் பூச்சாண்டி அல்லது புரளிகள்
 
- தமிழ்நதி (tamilnathy@gmail.com)

கொழும்பில் நடைபெறவிருக்கும் சர்வதேசத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் மாநாட்டை நிராகரிக்கிறோம் : சர்வதேசத் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் கூட்டறிக்கை

வரலாறு நெடுகிலும் படைப்பாளிகள், கலைஞர்கள் ஒடுக்குமறைக்கு எதிராகவும், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஆதரவாகவுமே சார்புநிலை எடுத்திருக்கிறார்கள். ரஸ்யப் புரட்சியைச் சாட்சியமாக இருந்து கண்டு சொல்ல அமெரிக்க எழுத்தாளன் ஜான் ரீட் மாஸ்க்கோ சென்றார். ஸ்பானிய உள்நாட்டு யுத்தத்தில் குடியரசுவாதிகளுக்கு ஆதரவாகச் சார்புநிலையெடுத்து அவர்களுக்காகப் போராட ஸ்பெயினுக்கு விரைந்தனர் எர்னஸ்ட் ஹெமிங்வே, ஜோர்ஜ் ஓர்வெல், கிறிஸ்ரோப்பர் கோட்வெல் போன்ற படைப்பாளிகள்.

வியட்நாம் மக்களுக்கு ஆதரவாக, அமெரிக்க ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகத் தெருவில் இறங்கிப் போராடினார்கள் தத்துவவாதிகளான பெர்ட்ராண்ட் ரஸ்ஸல், ழான் பவுன் ஸார்த்தர் போன்றோர். ஈராக் யுத்தத்தின்போது அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் உலகை அழிக்க வந்த ஒரு பிசாசு எனத் தனது நோபல் பரிசு உரையில் பிரகடனப்படுத்தினார் நாடகாசிரியனான ஹெரால்ட் பின்ரர்.

படைப்பாளிகள்,கலைஞர்கள் எந்த மதிப்பீடுகளுக்காக நிற்கிறார்கள்? இவர்கள் கருத்துச் சுதந்திரத்திற்காகத் தம்மை உறுதியாக நிலைநிறுத்திக்கொண்டவர்கள். வாளை விடவும் எழுதுகோல் வலிமையானது என்று நிரூபித்தவர்கள்.

சிறிலங்காவில் எழுதுபவர்கள் தேர்ந்துகொள்ள இன்று என்ன இருக்கிறது? லசந்த போன்ற மனச்சாட்சியுள்ள பத்திரிக்கையாளர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். இருபத்தி ஐந்துக்கும் மேற்பட்ட பத்திரிக்கையாளர்கள் தமது உயிராபத்து கருதி சிறிலங்காவிலிருந்து வெளியேறியிருக்கிறார்கள். மாற்றுக் கருத்து ஊடகங்கள் அனைத்தும் தாக்கப்படுகின்றன. கலைஞர்கள் காணாமல் போனோராக அறிவிக்கப்படுகிறார்கள். படைப்பாளிகளுக்கும் கலைஞர்களுக்கும், பத்திரிக்கையாளர்களுக்கும் பாதுகாப்பில்லாத நாடு சிறிலங்கா என உலக ஊடகங்கள் அச்சம் வெளியிட்டிருக்கின்றன.

தமிழ் இனத்தின் அரசியல் உரிமைப் போராட்டத்தினை பயங்கரவாதமாகச் சித்தரித்து, தமிழின அழிப்பை நடத்தி முடித்துள்ளது சிறிலங்கா பயங்கரவாத அரசு. தமிழ் இனத்தின் அரசியல் உரிமைப் போராட்டத்தினை அழிக்க எடுத்த இராணுவ நடவடிக்கையின்போது, சர்வதேச யுத்த விதிகளை மீறி, தடைசெய்யப்பட்ட இரசாயன ஆயுதங்கள் மூலம் போராளிகளையும் தமிழ் மக்களையும் வகைதொகையின்றிக் கொலை செய்தும், பதுங்குகுழிகளில் தஞ்சம் புகுந்தவர்களை மண்மூடிக் கொன்றும் சரணடைந்தவர்களை சல்லடையாக்கி நரபலியாடி நின்றது இந்தச் சிங்கள பயங்கரவாத அரசு.

யுத்தம் முடிவடைந்த பின்பும் தான் ஏற்கனவே திட்டமிட்டபடி நிகழ்த்தப்பட்ட படுகொலைகளுக்கு சாட்சியங்கள் இல்லாமல் ஆக்குவதற்காக, சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புக்களை யுத்தபூமியில் பார்வையிட தொடர்ந்தும் அனுமதி மறுத்து வருகிறது. நடைபெற்ற இந்த இனப்படுகொலை வெளிச்சத்திற்கு கொண்டுவரப்பட்டு, சர்வதேச நீதிமன்றில் விசாரிக்கப்படவேண்டும் என்று உலகின் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள், அமைப்புக்கள் தொடர்ந்தும் குரலெழுப்பி வருகிறார்கள்.

தமிழர்களின் இரத்தத்தில் தோய்ந்துபோய் இருக்கும் இனவெறி சிங்கள அரசு, நீதிக்கான தண்டனையிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள, தனது நிரந்தர செயற்பாடான பொய், ஏமாற்று, வஞ்சக நடிப்பு ஆகியவற்றை மீண்டும் அரங்கேற்றி வருகிறது. இதன் ஒரு பகுதியாக அரசியற் களத்தில் மட்டுமல்லாது, தமது பொருளியல் நலன் கருதிய வகையில், கலை, இலக்கியம், விளையாட்டு கேளிக்கை ஆகியவைகளின் மூலம் தனக்கான அதிகார வெளியை சிறிலங்கா அரசு ஏற்படுத்திக்கொள்ள முயல்கிறது.

சிறிலங்கா பயங்கரவாத அரசின் இந்தத் திட்டத்தின் சங்கிலித் தொடர்ச் செயற்பாடுகளாக கொழும்பில் நடைபெற்ற சர்வதேச திரைப்பட விழா, யாழ்ப்பாணத்தில் நடைபெற்ற கேளிக்கை, சிறிலங்கா இராணுவத்தினர்களுடனான இந்திய நடிகர்களின் கிறிக்கெற் விளையாட்டு ஆகிய களியாட்டங்கள் நடந்து முடிந்திருக்கின்றன. இதன் இன்னொரு முனையாகவே 2011 ஆம் ஆண்டு ஜனவரியில் கொழும்பில் நடைபெறவிருக்கும் சர்வதேசத் தமிழ் எழுத்தாளர் மகாநாடு நோக்கப்படுகின்றது. சர்வதேச தமிழ் எழுத்தாளர்களைப் பங்குபற்ற வைப்பதன் மூலம் அனைத்துத் தமிழர்களும் தனது பக்கமே என்ற தோற்றத்தினை அரசு ஏற்படுத்த முயல்கின்றது. இதற்கு நாம் பலியாகக்கூடாது.

சிங்கள மேலாதிக்கத்தால் இறுகிப்போன சிறிலங்கா அரசு, பல்வேறு மனித உரிமை அமைப்புக்களை கொழும்பில் அனுமதிக்க மறுத்துவரும் நிலையில், தனது பகை இனத்தின் இலக்கிய மகாநாட்டை கொழும்பில் நடத்த அனுமதித்திருக்கிறது என்றால் சிங்கள அரசிற்கு அதனால் ஏற்படும் அரசியல் அனுகூலம்தான் இதற்கான அடிப்படையாக இருக்குமே தவிர, தமிழ் எழுத்தாளர்களது செயற்பாட்டு நலன்களின்பால் கொண்ட அக்கறையாக இருக்க முடியாது.

சிறிலங்கா பயங்கரவாத அரசினால் உருட்டப்படும் சதுரங்கக் காய்களாகவே இந்த எழுத்தாளர்கள் ஆகிப்போவார்கள் என்பதற்கு அப்பால் வேறெதுவும் நிகழப்போவது இல்லை.

இன்னும் உலர்ந்துவிடாத எமது மக்களின் இரத்தச் சுவடுகளின் மீது, எமது பெண்களதும், பச்சிளம் குழந்தைகளினதும், முதியவர்களினதும் மரணித்த, எரியூட்டப்பட்ட உடலங்களின் மீது நடத்தப்படும் சிறிலங்கா அரசின் அரசியல் நாடகத்திற்கு துணைபோகும் இந்த சர்வதேச தமிழ் எழுத்தாளர் மகாநாட்டைப் எல்லா வகையிலும் புறக்கணிப்பதே மனச்சாட்சியுள்ள படைப்பாளிகள், கலைஞர்களது வரலாற்றுக் கடமையாகும் என நாங்கள் கருதுகிறோம்.

நீதியின்மேல் பசிதாகம் உடைய படைப்பாளிகள், கலைஞர்கள் தார்மீக நிலையில் மனிதகுல மனச்சாட்சியாகவே இருப்பவர்கள். அநீதிகளை, சிறுமைகளைக் கண்டு பொங்குபவர்கள். நொந்துபோன மக்கள் வலியின் குரலை ஓங்கி ஒலிப்பவர்கள். நீதிக்காக அதிகாரத்தை எதிர்ப்பவர்கள். வரலாறு நெடுகிலும் நிமிர்ந்து நிற்கும் இந்தத் தார்மீக அடிப்படைகளில் நின்று எழுத்தாளர்களாகவும் கலைஞர்களாகவும் நாங்கள் கொழும்பில் நடைபெறவிருக்கும் சர்வதேசத் தமிழ் எழுத்தாளர் மாநாட்டை நிராகரிக்கிறோம்.

நன்றி: கீற்று இணையதளம்